Εικόνα, Μνήμη, Προσευχή

Ο ποιητικός κινηματογράφος ( poetic cinema ) δεν αφηγείται ιστορίες αλλά καταστάσεις ψυχής.

Δίνει προτεραιότητα στην δημιουργία συναισθήματος, χρησιμοποιώντας την εικόνα ως οπτική μεταφορά, σε αντίθεση με την γραμμική αφήγηση και συμβατική πλοκή μιας ταινίας.

Εκφράστηκε κατ'εξοχήν με τον Αντρέι Ταρκόφσκι, τον Ρώσο μυστικιστή του κινηματογράφου, τον δημιουργό των ταινιών Mirror (Ο Καθρέφτης, 1975) και The Sacrifice (Η Θυσία, 1986).

.Ο ίδιος πίστευε πως «η τέχνη γεννιέται από την ανάγκη του ανθρώπου για το ιδανικό».

Στις ταινίες του η εικόνα αποκτά πνευματική χροιά, γίνεται μνήμη και προσευχή, ενώ μέχρι και σήμερα το έργο του διδάσκεται στις σχολές κινηματογράφου.

Σε αυτό το πνεύμα, συνεχίζει ένας από τους πιο δημοφιλείς δημιουργούς της σύγχρονης εποχής του ποιητικού κινηματογράφου, ο Τέρενς Μάλικ, ο μεταφυσικός φιλόσοφος του αμερικανικού σινεμά, που με το The Tree of Life (Το Δέντρο της Ζωής, 2011), κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες.

Στο A Hidden Life (Μια Κρυφή Ζωή, 2019), θεματικά συνεχίζει να εργάζεται σε μια κατεύθυνση με εμφανές μεταφυσικό και χριστιανικό μήνυμα.

Σήμερα, σε έναν κόσμο θορύβου, ταχύτητας και μόνιμης αγωνίας, αυτός ο «εσωτερικός κινηματογράφος» είναι μια επλογή όχι τόσο αισθητική αλλά περσσότερο υπαρξιακή.

Προσφέρει χώρο και έναυσμα για σκέψη και αναστοχασμό.

Μέσα σε αυτή την επιβράδυνση, ο θεατής ξαναβρίσκει κάτι σχεδόν ξεχασμένο: την ικανότητα να νιώθει χωρίς να καταναλώνει.

Η ποίηση στον κινηματογράφο γίνεται καθρέφτης της ύπαρξης, μας διδάσκει να αντέχουμε τη σιωπή και να βρίσκουμε το φως μέσα της.

Σε αυτή την παράλληλη πορεία, μεταξύ άλλων ξεχωρίζει και ο Κάρλος Ρεϊγάδας, ο Μεξικανός ποιητής της εικόνας, με ταινίες όπως Japón (Χαπόν, 2002) και  Light After Darkness (Φως Μετά το Σκοτάδι, 2012). Οι ταινίες του απαιτούν υπομονή, αλλά ανταμείβουν με μια στοχαστική, όμορφα κινηματογραφημένη ματιά στην ανθρώπινη κατάσταση, όπου οι εικόνες ακτινοβολούν εσωτερικό φως και συναισθηματικό βάθος.

Η σκυτάλη πέρασε αθόρυβα σε λιγότερο προβεβλημένους δημιουργούς, όπως ο Μάνουελ ντε Κόκο (Manuel de Coco). Ο Έλληνας οραματιστής του σινεμά με την υπαρξιακή ματιά, είναι γνωστός για το απαγορευμένο Unknown Land (Άγνωστη Γη, 2012), ένα εσωτερικό ταξίδι σε απομονωμένα τοπία όπου το ανθρώπινο πνεύμα συναντά το ανεξερεύνητο.

Η δεύτερη ταινία του, Invisible World  ( Αόρατος Κόσμος, 2023 ) ,είναι ένα δεκαεπταετές κινηματογραφικό οδοιπορικό σε δέκα χώρες, που αναζητά το «αόρατο» μέσα μας.

Η εσωτερική αναζήτηση στο σινεμά, μας υπενθυμίζει ότι για να φτάσουμε στη λύτρωση πρέπει να διαβούμε το σκοτάδι της ψυχής. Αυτό το σινεμά μας προτρέπει να σταματάμε, να παρατηρούμε και να ζούμε τη στιγμή. Μας θυμίζει ότι η σιωπή δεν είναι κενό, αλλά χώρος για σκέψη και ανάσα. Και ίσως, τελικά, μέσα από αυτές τις εικόνες, να βρίσκουμε τον τρόπο να αντέξουμε τον κόσμο όπως είναι.